Over mij
Een fotograaf toelaten op één van de meest kwetsbare momenten in je leven vraagt vertrouwen.
Ik ben Sanny Mawardini Coster, afscheids en uitvaartfotograaf achter SaMaCo Fotografie.
Mijn liefde voor fotografie is groot, maar de reden waarom ik juist afscheid ben gaan fotograferen ligt dichter bij mezelf.
Na het overlijden van mijn beide ouders besefte ik hoeveel waarde beelden later kunnen krijgen. Van sommige momenten bestaan simpelweg geen foto's meer.
Juist daardoor weet ik hoe belangrijk het kan zijn om wél iets tastbaars te hebben. Niet alleen een foto van degene van wie je afscheid neemt, maar ook van de mensen daaromheen. Een hand die nog één keer wordt vastgehouden. Een kleinkind dat dichtbij opa zit. Die ene blik tussen twee mensen. Details waar je op de dag zelf misschien nauwelijks bewust bij stilstaat.
Dat is wat ik probeer te bewaren.
Voordat ik mij volledig op fotografie richtte, werkte ik vijftien jaar in de psychiatrie. Die ervaring neem ik iedere keer mee wanneer ik mijn camera pak. Ik ben gewend aan mensen die verdrietig, gespannen of overweldigd zijn. Aan stiltes waarin niets gezegd hoeft te worden. Ik voel meestal goed aan wanneer nabijheid prettig is en wanneer iemand juist ruimte nodig heeft.
Tijdens een afscheid ben ik daarom graag zichtbaar onzichtbaar aanwezig.
Je hoeft voor mij niet te poseren en er hoeft niets opnieuw omdat ik toevallig nét niet klaarstond. Ik observeer, beweeg mee met wat er gebeurt en leg vast wat er werkelijk is. Zonder de aandacht naar mij toe te trekken. Het afscheid blijft van jullie.
Ook in mijn samenwerking met uitvaartondernemers vind ik die bescheiden rol belangrijk. Ik sluit aan bij het verloop van de dag, stem af waar dat nodig is en heb respect voor de verantwoordelijkheid van de uitvaartbegeleider en andere betrokken professionals. Mijn aanwezigheid moet iets toevoegen, nooit verstoren.
Soms vertellen nabestaanden mij vooraf dat ze twijfelen of ze wel foto's willen van zo'n verdrietige dag. Dat begrijp ik. Mijn ervaring is dat een reportage later niet alleen het verdriet laat zien. Je ziet ook wie er waren. Hoe iemand werd omringd. Hoe er werd aangeraakt, gekeken en soms zelfs gelachen.
Een afscheid bestaat uit veel meer dan het moment waarop iemand wordt begraven of gecremeerd.
Ik wil het verhaal daarom vastleggen zoals het die dag werkelijk was. Liefdevol, zorgvuldig en zonder er iets van te maken wat het niet was.
Want wanneer herinneringen na verloop van tijd minder scherp worden, blijven de beelden.
